Recent was ik aanwezig op een bijeenkomst van rozenkwekers met een avondvullende puzzel om  onkruidbestrijding in de volle grond rond te krijgen. Een puzzel om met middelen in toegestane hoeveelheden zonder gewasschade het onkruid redelijk onder controle te kunnen houden.

Enkele dagen eerder was ik bij een overleg van waterschappen, het ministerie van I&M (milieu) en LTO. De boodschap is dat de waterkwaliteit wel sterk verbetert, maar dat het beperken van uit- of afspoeling van gewasbeschermingsmiddelen nog veel beter moet. Eén van de zaken die hoog op de agenda staat in dit overleg is het zuiveren van recyclewater van gesloten teeltsystemen, te beginnen met kassen en tunnels. Want elk middel dat regelmatig in grond- of oppervlaktewater de norm overschrijdt, wordt uit de handel genomen of in gebruik beperkt. Dit gebeurt lang niet altijd op wetenschappelijk onderbouwde argumenten, maar meer en meer als een politiek besluit. Zuiveren noem ik de achterkant van het bedrijfsproces, de productie.

Aan de voorkant, onze afzet, wordt flink de trom geroerd door milieuorganisaties. Met als reactie tuincentrumketens en bouw- en supermarkten, die zonder enige kennis van zaken middelen verbieden voor hun leveranciers. Resultaat: een chaos aan eisen waar geen enkele kweker aan kan voldoen. Strengere eisen tegenhouden kunnen we niet, maar LTO heeft samen met Tuinbranche Nederland wel de regie genomen om een stappenplan uit te werken, wat uniformere eisen op gaat leveren. Normen die in de teelt haalbaar en controleerbaar zijn.

De vakgroep investeert op dit moment enorm veel tijd en energie om deze bedreigende maatregelen voor zowel de productie als de afzet om te zetten in kansen. Kansen in samenwerkingsprojecten met bijvoorbeeld de waterschappen. En afzet voor de kwekers die de handschoen van minimale milieubelasting samen met ons oppakken.

Henk Raaijmakers,
Voorzitter LTO vakgroep bomen en vaste planten